Orbaitzetako arma-olaren
horma zaharrak
suzko ekaitz dardartsu guziak
jaurtikiaz jasanik,
kondaira urratu baten
ezaugarri bezala,
xoilki,
bakardadean geldituak.

Median larrartean
aurkitzen da loretxo bat
aurrean umetxo bat
loretxoari begira.

Loreak esan nahi dio
-Umetxo aska nazazu,
jaio naiz libre izateko
eta ez loturik egoteko.

Umetxoak ikusirik
lorea ezin bizirik
arantzak kendu nahi dizkio
bizi berri bat eman,

orduan izango bait du
indarra eta kemena
orduan emango baitu
ugari bere fruitua.

Bizkaia maite,
atzo goizean ikusi zindudan
soineko xuriz jantzia
buruan orlegi, bihotzean sua
nere gogoaren ertzatik pasatzen
zure usain gozoa
       lana, amodioa, itsasoa
nere baitan sartzen.
Atzo goizean entzun nuen
zure berbaren oihartzuna
zure kantaren fereka
       bihotzean kilika
eta oihartzunaren haunditasunean murgilduz
joan nintzen, jauzika, hegaka.

Eta badira artistak diren poetak
eta euren bertsoak lantzen dituzte zurginak zura bezala
ze trixtea loratzen ez jakitea!
Bertsoak bertsoaren gainean jarri beharra,
horma bat jasotzen duenak bezala.
Eta ongi dagoen ikusi, eta ez badago kendu.

Etxe xuxen bakarra Ludia (oro) denean
Aldakorra izanik beti ongi dago eta beti bera da.

Txori kantazale ederra
nun ote haiz kantatzen?
Harrien negarra haizeak darama
Saraitzuko ibarretan barna.