Bere burua “barakaldar peto eta langileen familiakotzat” azaltzen du, eta denbora luzea darama kazetari lanetan. Almudena Cachok ondo baino hobeto ezagutzen ditu telebista zein irratia. Gaur egun Boulevard irrati-saioa gidatzen du, eta EITBko estudioetan hartu gaitu eguneroko saioa amaitu berritan. Han, honetaz eta hartaz mintzatu da gurekin.


Noiz eta nola hasi zinen kazetaritza profesionalean?

Irrati profesionaletan, hogei urte bete baino lehen hasi nintzen. EITBn badaramat hamabi bat urte, eta denetik egin dut, kirolak izan ezik.

Telebistan ere eskarmentua duzu...

Duela bi urte pasatxo, denboraldi oso bat egin nuen ETBn, eztabaida-saio batekin. BOULEVARD zuen izena, orain Euskadi Irratian egiten dudanak bezalaxe. Gai guztiei ekiten bagenien ere, politikari buruzkoek tarte handia izan zuten, eta saio batzuk nahiko beroak izan ziren. Irrati-saioetako eztabaida politikoa telebistara eraman nahi genuen, eta orduko Euskadi Irratiko zuzendariak, Joxe Felix Azurmendik, nabarmen bultzatu zuen asmo hura. Uste dut hein batean lortu genuela, nahiz eta jakin ez dagoela irratiaren eredua telebistara erabat eramaterik. Tregoaren auziarekin hasi ginen. Saioak urtebete iraun zuen eta oso interesgarria izan zen.

Hango esperientzia ikusita, uste al duzu Euskal Herrian horrelako gaien inguruko saioak egin daitezkeela, ahalik eta inpartzialenak eta jendeak elkarri entzuteko modukoak?

Nahiko zaila da. Baina ordukoa oso garai gozoa izan zen, betegarria edozein kazetarirentzat. Zorionekoa naiz nik egiteko aukera izan nuelako. Lasaitasuna zen nagusi, eta inoiz, aurrez aurre izan genituen atentatuen biktimak eta kartzelan egondakoak. Eztabaida gogorrak egon ziren, baina hitzezkoak, eta horrexek izan beharko luke gure arteko gatazka bakarra. Benetan esperientzia interesgarria izan zen. Bestalde, lan guztietan presioak egon arren, esan behar dut EITBren aldetik gure lana errespetatu zutela beti, eskuak aske izan genituen.

Beraz, ba al liteke Euskal Herrian zernahiz hitz egitea denok elkarrekin?

Behintzat, ahalegina egin beharko genuke, baina batzuetan saiatu ere ez gara egiten. Horren adierazgarri da zenbait jendek ezin duela bere iritzia adierazi.

Zeinetan ari zara gusturago, telebistan ala irratian?

Mundu desberdinak dira. Telebista egiten dudanean horixe nahiago dut, eta irratia egiten badut, irratia nahiago. Lan-estrategia ezberdinak dira: hasierako materiala berbera izan arren, modu ezberdinean gauzatzen da, batean ala bestean egin. Biak dira oso interesgarriak, eta biek ala biek harrapatzen zaituzte bete-betean. Bestalde, telebistan batez ere, egun egiten direnak baino askoz gauza hobeak egin litezke.

Aurten zuen saioko partaide batek, Jose Antonio Álvarez Solisek, Iparragirre saria jaso du. Zuen ustez, zergatik eman diote saria entzuleek?

Egia esan, saria Jose Antoniori berari emana da. EITBko hainbat saiotan hartzen du parte, eta nik uste dut jende askok Euskal Herriko ikuspegi baten defendatzailea ikusi duela berarengan. Madril oso gotorleku zaila da, eta ia ez dago itzal eta entzute handiko ahotsik euskalduntasunaren ikuspegi horren alde ageri denik, ez behintzat José Antoniok egiten duen bezain sutsu. Askok lagun bat Madrilen ikusten dute berarengan.

Boulevard saioan gidatzen duzun tarteak zorrotzago heltzen dio magazinen ereduari, besteen aldean.

Bai, generoaren ohiko ezaugarriak biltzen ditu: denetariko elkarrizketak eta kolaborazioak, lehiaketak, musika, entzuleen deiak...

Gero eta entzule gehiago omen duzue... baina zer du zuen magazinak etxezuloko andreentzako saioek ez dutena?

Maruja horiek ere entzuleriaren tarte handi bat dira, eta ez dira gutxietsi behar. Ni harro nago 45, 60 edo 75 urteko andreek entzuten digutelako. Nire ustez, gure saioak hurbiltasuna eta zabaltasuna eskaintzen die, biak batera: hurbil beren bizileku eta lanlekuan egiten delako, zabala gure inguruz haratago iristen garelako, norberaren herriaz edo herrialdeaz haratago, Euskal Herritik haratago ere bai.

Euskal Herrian kazetaritza formula berriak zabaltzen ari dira, lehen oso ezagunak ez zirenak gurean, adibidez telemaratoiak. Egin den azkenean ia inoiz baino jende gehiagok parte hartu zuen, eta sekulako dirutza bildu zen minbizidun haurren alde. Zer adierazten du horrek, euskaldunak beste inor baino solidarioagoak garela, edo hasiak garela Estatu Batuetako kazetaritza ereduak inportatzen?

Telebista formula horiek arrakasta dute, argi dago, eta ez dut uste horretan ezberdinak garenik, ez gara inor baino solidarioagoak, eta gutxiago ere ez. Dena den ulertzekoa da bagarela pentsatzea, batez ere Bilbokoa bazara.

Egingo zenuke hainbesteko tirada duten saioetako bat: talking-showak, tele-showak (Operación Triunfo, Crónicas Marcianas, La Noche de Fuentes...)? Gustoko dituzu horrelako saioak?

Saio horietatik batzuk ondotxo daude, saioaren arabera, noski: nola egiten den, norentzat egiten den... Dena den, telebistari dagokionez, gero eta gehiago erreparatzen dut saioen egikeran. Telezaborra ikustekotan, bereizi egingo nuke ondo egindako zaborra txarto eginda dagoenetik. Horrek ez du esan nahi telezaborra egitearen alde nagoenik, nahiz eta berez tentagarria den, batez ere kazetari batzuek horrelakoak egiteagatik jasotzen duten diru mordoa. Ez dago hori tentagarria dela ukatzen duenik.

ETB1 ETB2ren ahizpa pobreal da?

Ez, guztiz kontrakoa. Esango nuke ahizpa kutuna dela, berebiziko ahaleginak egiten baitira haren alde, onerako diskriminazioa , alegia, eta ni alde nago eta ulertzen dut. Nahiz eta ETB1ek ere baduen zer hobetu, noski.

Hizkuntzaren aldetik, euskarazko telebistak edozein gauza (telezaborra...) egiteko prest egon beharko luke entzule kopurua handitzearren, edo muga batzuk izan behar ditu publikoa delako?

Beharbada saio edota iragarki mota batzuk onartuko nituzke, gainera, esan beharra dago ez dagoela erabat mantxarik gabeko telebistarik, baina ezin da hori irizpide bakartzat hartu entzuleak erakartzeko. Horretaz gain, irrati-telebista publikoak denontzakoa izan behar du, arlo pribatuak bere gain ezin har ditzakeen edo hartu nahi ez dituen eskaerei erantzunez.

Eta orain aholkutxo bat eskatuko dizugu, kazetaritzan profesionala zaren aldetik: “Euskarri” gisako aldizkari batek zertara jo behar du, inguruko gaietara edo zabalagoak omen diren kontuetara?

Barakaldon biak hartu beharko lirateke kontuan. Nik oso gustura irakurriko nituzke Barakaldori buruzko berriak, baina ez da ezer baztertu behar. Aukera izango bazenute Gabriel García Márquezi elkarrizketa bat egiteko, pozarren egongo zinatekete... hori bai, Barakaldoko obren inguruko informazioarekin batera, ez dago non aparkatu eta!!!

 

/* DI-DA BATEAN */

* Kazetaritzan, egia al da hobe dela irudi bat hamaika hitz baino?

Batzuetan egia da.

* Galdera topikoa: zein berri eman nahiko zenuke albistegi batean?

Nahiago nuke ematen ditugun berri asko ez ematea

* Txakur batek kosk egiten badio norbaiti, hori ez da notizia, norbaitek txakurrari kosk egitea da notizia

Kazetaritzan bete egiten da esaera hori. Eta funtzionatu ere bai.

* Goebblesek zioenez, gezur bat etengabe errepikatuz gero, egia bihurtuko da.

Gezur hori ez da sekula egia bihurtuko, bai ordea egiak besteko indarra izan, edo gehiago

* Entzute handiko kazetariek, ba al dute beti handiuste eta harrokeriarako arriskua?

Seguru asko, baina urteak pasata sendatu egiten da, zuk adina edo gehiago balio duen jendea ezagutzen duzulako.

 

Txetxu Franco