- Egun on, esan zuen printze txikiak.
- Egun on zuri, esan zuen orratzainak.
- Zer egiten ari zara hemen,
esan zuen printze txikiak.
- Bidaiariak milako multzoka
bereizten ditut, esan zuen orratzainak. Bidaiariak dakarzkiten trenak batzutan
eskuinerantz bestetan eskerrerantz igortzen ditut.
Eta tren arin diztiratsu batek, trumoiak bezala burrunbatuz, orratzainaren etxetxoa dardarazi zuen.
- Oso presaka dabiltza horiek,
esan zuen printze txikiak, zeren bila dabiltza?
- Lokomotoreko gizonak berak
ez daki ere. Orratzainak esan zuen.
Eta bigarren tren arin diztiratsu batek burrunba egin zuen alderantzizko zentzuan.
- Zer, iadanik ba datoz berriz?
galdetu zuen printze txikiak.
- Ez dira berberak, esan zuen
orratzainak, aldaketa bat da.
- Zeuden lekuan, ez zeuden pozik
ala?
- Gauden lekuan ez gaude inoiz
pozik, esan zuen orratzainak.
Eta hirugarren tren arin diztiratsu baten trumoiak burrunba egin zuen.
- Lehendabiziko bidaiariei jarraikitzen diete ala? Galdetu zuen printze txikiak.
- Ez, ez diote inori ere jarraikitzen, esan zuen orratzainak. Hor barruan lo egiten ari, edo aharrausika ari dira. Haurrek bakarrik beren sudurra zapatzen dute, lehioen kontra.
- Haurrek bakarrik ba dakite
zer bilatzen duten, esan zuen printze txikiak. Trapu panpina batengatik
galtzen dute denbora, eta oso inportantea bilakatzen da, eta kentzen baldin
bazaie negar egiten dute...
- Zoria badute, esan zuen orratzainak.