INGELERAREN SARRERA GOIZTIARRA HAUR HEZKUNTZAKO 2. ZIKLOAN

Ikastetxe Prestakuntza Proiektua

Hezkuntza Saila – Eusko Jaurlaritza

1999-2000 ikasturtea

I. SARRERA

II. HAUR-HEZKUNTZAKO OCD-AREN LABURPENA 

1. Haur Hezkuntzaren xede eta helburu orokorrak.

2. Haur Hezkuntzako 2. zikloko haurren ezaugarriak.

3. Irakaskuntza eta ikaskuntzarako norabideak.

4. Esperientzi-eremuak.

 

 1. Proiektuaren justifikazioa.

2. Proiektuaren helburu orokorrak.

3. Hizkuntzen tratamendu integratua. Zenbait gogoeta.

4. Metodologia.

4.1. Hezkuntza-elkarrekintzak: irakasleen zeregina.

            . Ingeleseko espezialistaren zeregina.

            . Tutorearen zeregina.

         4.2. Klasearen gizarte-antolamendua eta denboraren eta espazioaren banaketa

                     . Taldekatzeak.

                     . Espazioaren banaketa.

                     . Denboraren banaketa.

         4.3. Edukien antolamendua.

         4.4. Sekuentzia didaktikoak.

         4.5. Material eta baliabide didaktikoak.

5. Ebaluazioa. 

IV. EKINTZEI BURUZKO PROPOSAMENA: 

1. Ipuinak eta istorioak.

2. Abestiak eta errimak.

3. Antzezpenak.

4. Adierazpen plastikako jarduerak.

5. Jokoak.

6. Laburrak.

7. Sistematikoki errepikatzen diren jarduerak 

V. ADIBIDEAK: 

1. Saio baten garapena.

2. Saio bereziak. 

BIBLIOGRAFIA

 

I. SARRERA 

1999-2000 ikasturtean, Haur Hezkuntzako 2. Zikloan ingelera goiz sartzeko asmoa Euskal Autonomia Erkidegoko ia ikastetxe publiko guztietan gauzatuko da. 

Dokumentu honen asmoa, alde batetik, ingelera goiz sartzeak irakasleei eskatzen dien gogoetarako abiapuntu izatea da eta, bestetik, sarrera hori martxan jartzeko gida orientagarria izatea. 

Horretarako, beharrezkotzat hartu dugu Haur Hezkuntzako Oinarrizko Curriculum Diseinuaren (OCD) irakurketa zehatza egitea, bere edukiari buruz gogoeta egitea eta Haur Hezkuntzako etapan ingelerako espezialista izango denarentzat funtsezkoa eta garrantzitsua izango dena ateratzea. Ondorio hauek II. atalean azalduko ditugu. 

Jarraian, III. atalean, proiektu honen aipamen zehatza egingo dugu. Horrela, bere justifikazioa eta lortu nahi ditugun helburuak azalduko ditugu, ikastetxe bakoitzean aplikatu beharreko hizkuntzen tratamendu integratuari eta irakasleen eta ikasleen arteko hezkuntza-elkarreraginei buruz gogoeta egingo dugu eta bestelako alderdiak ere azalduko ditugu, hala nola espazioaren eta denboraren banaketa, erabiliko diren edukiak, materialak eta baliabide didaktikoak antolatzeko modua eta egin daitekeen ebaluazio-mota.

 Dokumentu honetan azaldutakoa, Eusko Jaurlaritzako Hezkuntza Sailak 1996ko irailean martxan jarritako irakaskuntza eleanitzerako proiektu esperimentalean parte hartu duen irakasle‑talde batek egindako gogoetaren eta eztabaidaren emaitza da. Irakasle hauen lanbide-bizipenak eta irakaskuntza-praktika, behin betikoa edo eztabaidaezina izan nahi ez duen dokumentu hau sortzeko baliagarriak izan dira. Prozesu honetan inplikatutako pertsonek dokumentu honen edukia aldatu, berrikusi eta/edo eztabaidatu dezakete, eta halaxe egin beharko lukete.

II. HAUR HEZKUNTZAKO OCD-AREN LABURPENA  

1. HAUR-HEZKUNTZAREN XEDE ETA HELBURU OROKORRAK 

            Atzerriko hizkuntza (L3) Haur Hezkuntzako (HH) bigarren zikloan goiz sartzea, etapa honen xede eta helburu orokorretan oinarrituta dago: 

“Haur Hezkuntzak oso xede garrantzitsua du: haurraren garapena bultzatzea”. 

            Hezkuntza Sailak, hainbat hizkuntza jakiteak ematen duen aberastasuna ikusita, Haur Hezkuntzan L3 sartzea erabaki du. 

            1996an, Euskal Eskola Publikoko Haur Hezkuntzako eta Lehen Hezkuntzako 13 ikastetxetan irakaskuntza goiztiarrari buruzko proiektu esperimentala jarri zen martxan eta emaitzak oso onak izan ziren. Duela gutxi, Hezkuntza Sailak esperientzia hau Haur Hezkuntzako eta Lehen Hezkuntzako gainerako ikastetxe publikoetara zabaltzea erabaki du Haur Hezkuntzako OCDan adierazitako xedeetan oinarriturik : 

“Adin hauetan oso garrantzitsua da era askotan adierazten ikastea, batez ere aho-hizkuntzaren bitartez. (...)

         Diskriminaziozko ezberdintasunak ezabatzearren etapa honetan egiten den hezkuntza interbentzioaren bitartez derrigorrezko eskola baldintza berdintsuagoetan joatea eta egokitzea errazten da”. 

            Atzerriko hizkuntza Haur Hezkuntzako bigarren zikloan goiz sartzeak, haurrek Haur Hezkuntzako Curriculum Diseinuari buruzko Dekretuan planteatutako helburuak lortzeko lagungarri izan behar du: 

“a) Norberaren  gorputza aurkitzen, ezagutzen eta kontrolatzen, beren buruari eta nortasun sexualari buruzko irudi positibo bat eraikiz, beren ekintza nahiz adierazpenezko gaitasun eta mugak baloratuz, eta oinarrizko osasun-nahiz ongizate-ohiturak hartuz. 

         b) Gero eta era autonomoago batean iharduten beren eguneroko ihardueretan, segurtasun afektibo nahiz emozionala lortzen, eta ekimenerako gaitasuna nahiz norbererekiko konfidantza garatzen. 

         c) Gero eta eremu zabalago batean eraikitzen harreman sozialak, entzuteko jarrera bereganatuz, eta beren interes, ikuspuntu eta ekarpenak besteekin lotzen ikasiz. 

         d) Helduekin eta beren lagunekin harremanak izaten, afektuzko adierazpenak elkarbanatuz, aniztasuna errespetatuz, eta laguntza nahiz elkarlanezko jarrerak garatuz. 

         e) Inguru hurbila jakinminezko eta ardurazko jarreraz bahatzen eta aztertzen, inguru hori osatzen duten elementuen ezaugarri eta propietate esanguratsuenenak identifikatu, eta haien artean sortzen diren erlazioetariko batzuk antzemanez. 

         f) Beren inguruko zenbait kultur adierazpen ezagutzen, eta haiekiko errespetu, interes eta partehartzezko jarrerak garatzen; inguru hurbiletako beste adierazpen kulturalekiko interes eta errespetua lantzen hasi. 

         g) Bizi, ezagutu edo irudikatu duten errealitatearen alderdi ezberdinak errepresentatzen eta gogoratzen, eta jolasak nahiz beste errepresentazio eta adierazpen forma batzuk eskaintzen dituzten aukera sinbolikoen bitartez adierazten.

         h) Hitzezko lengoaia ohizko komunikazio egoeretara egokituz erabili, besteek diotena ulertzeko eta ulertua izateko, beren ideia, sentimendu, esperientzia eta desioak adierazteko, esanguren eraikuntzan aurrera egiteko, norberaren jokabidea arautzeko eta besteenean eraginik izateko.  

         i) Beren adierazpenezko ahalmenak aberasten eta zabaltzen, eskura dituzten baliabideen bitartez;  beren adinari dagozkion adierazpen artistiko ezberdinak ezagutzen eta haietaz jabetzen.” 

2. HAUR HEZKUNTZAKO 2. ZIKLOKO HAURREN EZAUGARRIAK 

Haurren garapenak eboluzio-alderdi guztien hezkuntza-jarduera globalizatzailea eskatzen du.

Jarraian, adin honetako haurren ezaugarri batzuk adieraziko dira: 

Mugimenduzko garapena 

-Etengabe mugitzeko beharra dute. Mugimenduzko jolasak eta lasaiagoak direnak tartekatzen   ditu. Garai hau aproposa da orekazko, mugimenduen koordinaziozko eta erritmo sinplea duten iharduerak proposatzeko. 

-Esku-kontrolari esker gero eta ekintza gehiago burutu ditzake. Gero eta hobekiago menperatzen du trazaketa. 

Ezagutza-garapena 

-Espazioan objektuen aurrean bere tokian ipintzen ikasten du. 

-Gorputzaren atal ezberdinak izenda ditzake, eta baita irudi batean ezagutu ere. 

-Bere inguruneari buruzko ezagutza zabaltzen du. Jolas sinbolikoak oso garrantzitsu bihurtzen da taldearen bizitzan.  

-Pentsamendu logikoaren lehen ezaugarriak agertzen dira (sailkatzea, antolatzea, kantitate‑nozioak asimilatzea...). 

-Lau urteetara hurbiltzerakoan haurrek hobe bereiz dezakete zer den erreala eta zer beraiek asmatutakoa. 

Hizkuntza garapena 

-Keinu eta begiradaren bitarteko adierazpena oraindik indartsua da, baina aho-hizkuntzaren bitartez erabat aberasten du bere komunikazio gaitasuna. Ingurua ezagutzeak eta elkarrekintza sozialak ezagutzen dituen hitzen kopurua handitzen laguntzen dio, eta baita esaldiak hobeto egituratu eta artikulatzen ere. Lehen baino azalpen eta kontakizun konplexuagoak ulertzeko gai da, eta gero eta denbora luzeagoz entzun dezake helduek esaten diotena.

Garapen afektibo-soziala

-Plastikazko iharduerak oso atsegingarri zaizkio, eta beti dago pintatzeko, modelatzeko eta konposatzeko prest. 

-Helduen aurka jarraitzen du, haien aurrean autoafirmatzeko era bat, baina gero eta errazago zaio amore ematea edo helduek arrazoituriko erabaki nahiz proposamenak onartzea. 

-Jolas-talde egonkor batean parte har dezake. Denbora gehiago ematen du lagun batekin eta baliteke denbora batean bi lagunak bereiztezinak izatea. 

-Bere jarrera gero eta hartzaileagoa da, baina adin horri dagokion egozentrismoak nagusi izaten jarraitzen du. Berekoitasun hortatik irteten laguntzeko oso garrantzitsua izango da nolako hezkuntza jarraipideak hartzen diren: bere gauzak elkarbanatzera gonbidatu,bere gauzak elkarbanatzera gonbidatu, jostailuak besteekin batera erabili, bere txanda iritsi arte zai egoteko eskatu, etab. 

-Bere ohitura-sorta ere zabaltzen doa: jantzi eta erantzi, hortzak garbitu,oheratu, sardexkaz jan,  erabili dituen materialak jaso,etab. Bakarrik egiteko gai da. Honela, helduekiko menpekotasuna gutxitu eta bere autonomia gehitu egiten du.    

3. IRAKASKUNTZA ETA IKASKUNTZARAKO NORABIDEAK 

Haur Hezkuntzako Oinarrizko Curriculum Diseinuan hainbat norabide eskaintzen dira hezkuntza-praktika etapa honetako ikasleen ezaugarriekin bat etor dadin. Norabide hauek ondoko alderdiei dagozkie: 

Hizkuntz trataera 

Atal honetan, OCDak Euskal Autonomia Erkidegoko bi hizkuntza koofizialak besterik ez ditu aipatzen (ez dago hirugarren hizkuntzari buruzko berariazko aipamenik) baina euskararen tratamendurako –L2 gisa– ematen dituen jarraibide metodologikoak arazorik gabe transferitu daitezke L3aren trataerarako: 

-Ikasleei segurtasuna emango dien eta komunikazioa erraztuko duen giroa sortzea.

-Euskararen erabilera funtzionala eta instrumentala sustatzea.

-Haurrek euskaraz zuzentzen zaizkien mezuak ulertuko dutela bermatzea.

-Haurren ahozko produkzioak euskaraz bultzatzea.” 

(Atal hau dokumentu honen III. ataleko 2. puntuan zabalago aztertuko dugu)

 Aniztasunaren trataera 

Haur Hezkuntzako OCDaren arabera: 

"Heterogenotasunaren trataera integratzaile batek bi gauza eskatzen ditu: alde batetik  aniztasuna errespetatzea, eta bestetik ezberdintasun hori zenbait gaitasun eta trebetasun garatzeko erabiltzea. Guzti hau haurraren egoera pertsonaletik, erreferentzi sozio-kulturaletik, eta ikaskuntzazko prozesu eta erritmo ezberdinetatik abiatuz egin behar da,  emaitzak ezberdinak izango direla onartuz eta behar izanez gero, orekatuz". 

Hori dela-eta, proposatzen diren jarduerei ematen zaizkien erantzunak eta ingeleseko espezialistak ikasgelan izango duen esku-hartzearen plangintza egiterakoan sortzen diren hezkuntza‑behar bereziak kontuan hartuko dira. 

Afektibitatea eta harreman soziala 

Atal honetan OCDak ondokoa dio: 

"Maitasunaren beharra janaria edo babesaren beharra bezain oinarrizkoa da. Haur txikiek pertsona heldu batzuekin harreman iraunkorra izateko beharra dute, hau da, zaintzen dituzten, babesa ematen dieten eta jolasten laguntzen dieten pertsonekin. Harreman hauek ongizate, konfidantza eta segurtasunezko sentimenduak sortarazten dituzte".  

Aurrerago ondokoa adierazten du:  

"Haur Eskolan ez dago pertsonen arteko hoztasun eta mekanikotasunarentzako tokirik. Haurrek elkartrukaketa afektiborako prest dagoen heldu bat behar dute." 

Halaber, ondoko alderdi interesgarriari buruzko aipamena egiten du: 

"Haurrak etengabe ibiltzen dira estimulu sozialen bila. (...) Errreferentzi irudia elkarbanatzen den eta harremanezko esklusibotasuna galtzen den testuinguru batean bizitzeak haurrari zenbait gauza irakasten dizkio: bere jarrera egozentrikoa berregituratzen, itxaroten, frustazioa onartzen eta besteak kontutan hartzen". 

Ingeleseko irakasleek oso kontuan izan behar dute afektibitate-behar hau ikasleekiko harremanetan. Eguneroko jardunean, tratu xeratsu eta bereizia eskainiko diete.

Gurasoekiko harremanak 

L3ko espezialistak familiarekin lankidetzan jardun beharko du eta bere irakaslanaren erantzukizuna gainerako irakasleekin partekatu behar du: 

"Haur Eskolak bere hezkuntza interbentzioa zentzuduna eta haurrentzako baliagarria izatea nahi badu, beren familietako giroa ezagutu behar du. (...) Haur Eskola eta familiaren arteko harremanak iraunkorrak badira, eta ez aldizkakoak bakarrik, bien ekarpenak batu daitezke eta bakoitzaren hezkuntza balioak onartzen duen bide bat bilatu.” (OCD) 

Bestalde, esperientziak erakusten duen bezala, ingelera goiz sartzeak interes handia sortuko du familiengan. Horretarako, gogoeta, prestakuntza eta eskola-komunitatea osatzen duten guztien arteko informazio-trukea sustatzeko dauden bideak erabil daitezke (gelako bilerak, zikloko bilerak, eskola‑kontseilua, guraso-eskolak eta abar). 

Ikusmolde globalizatzailea 

Hona hemen OCDan agertzen den testu azpimarragarri bat: 

“Hezkuntza etapa honen ezaugarririk nabarmenetako bat haurrek era global edo oso batean adierazten, erlazionatzen eta ikasten dutela da. Inguruko munduarekin dituen harreman guztietan bere izatearen osotasuna adierazi eta garatzen du. Bere dimentsio guztiak: afektibo- emozionala, sentso- motorea, harremanezko- soziala eta kognitibo- linguistikok oso estuki lotuta daude, zatiezinak dira, eta ezin dira bakoitza bere aldetik garatu.

Haurrek osotasunaren batasunari eutsiz jokatzen dutenez, Hau Eskolak ere era horretan ahalbidetzen dien hezkuntza marko bat sortu beharko du, haurraren garapenaren alderdi guztiak elkarrekin landuz. Honek zera eskatzen du. Eskolako esperientzia eta iharduerek haurrei beren baliabide pertsonalak osorik garatzea eta burutzea ahalbidetu behar dietela.” 

Hori dela-eta, ingelesa sartzeak ez du izan behar ikasleen ikastetxearen berezko hezkuntza‑esparruaren elementu gehigarri eta bereizi bat. 

Halaber, zentzu globalizatzailea ikaskuntza esanguratsuarekin erlazionatzen da:  

“…hain zuzen ere ikaskuntza mota honetan ez da soilik esperientziak eta ezagupenak pilatzen. Elementu zahar eta berrien arteko loturak ere sortzen dira. Honela, haurraren ekintza eta pentsamendu eskemak berregituratu eta zabaldu egiten dira.” (OCD) 

Hortaz, haurrek modu esanguratsu batean ikasi ahal izan dezaten, L3 sartzeak haur bakoitzarentzat bizipen- eta afektibitate-zentzua izango duten, hau da, bakoitzaren interesei lotuta egongo diren eta aktiboki inplikatuko dituzten esperientziak eta jarduerak sustatu beharko ditu. 

Ekintzaren garrantzia: 

Alderdi honi dagokionez, OCDak ondoko jarraibideak ematen ditu:  

"Manipulazio, joko eta esperimentazioaren bitartez haurrak beren burua eta inguruan duten errealitatea ezagutzen hasten dira. Ekintzak duen garrantzia garapen-ikaskuntzazko prozesuaren ardatz eta motore izatean oinarritzen da”. 

Hala ere, aurrerago dioenaren arabera:  

"Ekintzak duen garrantziak eta zerbait egitearen beharrak ez gaitu zentzurik gabeko aktibismo batera eraman behar, esperientzia esanguratsu, funtzional eta anitzak proposatzera  baizik".  

Espazioa, denbora eta baliabide materialen antolamendua:  

Antolamenduari buruzko erabakiak hartzeko, ondoko alderdiak hartu behar dira kontuan: 

·        Haurren autonomia, proposatu ekintzetarako gune ezberdinak eskainiz.

·        Erritmoen eta interesen aniztasuna.

·        Exigentzia handiagoko uneen eta tolerantzia handiagoko beste batzuen arteko oreka, haurren interesa eta eskola-eskaria konpentsatuz.

·        Tratamendu indibiduala eta talde-tratamendua.

·        Behaketa.    

4. ESPERIENTZI  EREMUAK 

Haurren garapenaren lehen etapa honetan, hezkuntza-planteamendua haurrek ezagutza, balore eta jarrera batzuk barneratu ahal izateko bizi dituzten esperientziei lotuta dago. Horrek, ekintza pedagogikoa esperientzi eremuetan egituratzera behartzen du (aurreragoko hezkuntza-etapetan planteatuko diren “ezagutza-eremuen” ordez).  

Haur Hezkuntzan, hiru esperientzi- eremu orokorretan barne hartutako kontzeptu, prozedura, trebetasun, jarrera, balore eta arauei buruzko lan bat egitea proposatzen da. Hona hemen hiru esparruak: 

Nortasun eta Autonomia Pertsonala: Haurrek beren buruari buruz pixkanaka bereganatzen duten eta haurrei norberaren irudia osatzen eta norberaren posibilitateak eta mugak egiaztatzen laguntzen dien ezagutza osoa barne hartzen du. Mugimenduzko kontrolean egindako aurrerapenak, ni-aren nozio hasberriak eta autonomia pertsonalaren handitzeak, beste pertsonekin gehiago bereizten dituzte. 

Ingurune Fisiko eta Soziala : Errealitate fisiko eta sozialetik lortzen den ezagutza osoa biltzen du. Hots, haurrekin harreman zuzena duten elementu guztiak: objektuak, pertsonak, animaliak, landareak, makinak eta abar. Era berean, beren gizarte-taldeekin ezartzen diren harreman guztiak inplikatzen ditu: familia, eskola, lagunak,…, bertan sortzen diren egoerak: festak, aldaketa garrantzitsuak eta abar) barne hartzen dituelarik. 

Komunikazioa eta Errepresentazioa: Haurra eta ingurunea finkatzeko baliagarri diren  lengoaia guztiak barne hartzen ditu. Hitzezko, gorputz, plastika, musika eta matematika lengoaiaz ari gara. Hauen bitartez, hala ezagupenak eta gertakarien arteko erlazioak nola beraien sentimendu eta bizipenak ezagutu, adierazi eta errepresentatu ahal izango dituzte, guzti hori jolas eta sorkuntza testuinguru baten barruan. 

Esparru hauek elkarri lotuta daude eta zatiketa honek ez du esan nahi bereiz landu behar direnik. Hezitzaileentzako laguntza izan nahi du, besterik gabe. 

III.  INGELESAREN SARRERA GOIZTIARRAREN  PROIEKTUA 

1. PROIEKTUAREN JUSTIFIKAZIOA 

            Egun, EAEn ingelera irakasteko eskaria gero eta handiagoa da eta ikastetxe askok, eskari horri erantzuteko, eskura dituzten baliabideekin eta kanpoko aholkularitza edo laguntza egokirik gabe sartu dute ingelera. Hortaz, komenigarria da Hezkuntza Sailak arauzko bide bat zabaltzea eta ikastetxe guztietan epe erdira bermerik handienarekin jardun ahal izateko orientabide metodologiko egokiak ematea. 

Azken hiru ikasturteetan (1996-1999) proiektu esperimental bat burutu da EAEko 13 ikastetxetan. Esperientzia honetan ondorioztatu denez, metodologia egoki bat erabiliz ikaskuntza aberasgarriak lortzen dira. Beraz, bidezkoa dirudi eskuratutako esperientzia gainerako ikastetxeei eskaintzea aurrera egiteko abiapuntu eta gogoeta-puntu gisa baliagarria izan dadin. 

Hezkuntza Berriztatzeko Zuzendaritzak gaian espezialistak direnen ideia eta iritzi kontrastatuetan oinarrituta ingelesa goiz sartzeari buruz ikastetxe guztiei bidali dien zirkularrean aipatu bezala, gure irakaskuntza elebidunak hirugarren hizkuntza baten ikaskuntza errazten duela baiezta daiteke, haurrak ezagutzen dituen hizkuntzen eta hizkuntza berriaren artean transferentzia positibo bat gertatzen baita. Derrigorrezko Bigarren Hezkuntza amaitzean gure helburua zera da: ingelesaren ahalik eta ikaskuntza-mailarik handiena lortzea da, familiako hizkuntza eta eskolan lehentasuna izan duen bigarren hizkuntza optimizatzea bezalaxe. 

            Adierazi beharra dago adin honetan hizkuntza berri batekin esperimentatzeak beste kultura batzuk hobeto ulertzen eta errealitate desberdinetara hurbiltzen lagunduko diola haurrari. Halaber, joko eta jarduera motibatzaileen bitartez kode desberdin bat sartzea, estimulu bat izango da ezagutza‑garapenerako oso onuragarriak izango diren ikasteko estrategiak garatzeko.           

2. HELBURU OROKORRAK  

Jarraian hezkuntza-jarduerak ikasleengan sustatu nahi dituen gaitasunak adieraziko ditugu:  

1.       Adin honetako ikasleentzat eskuragarriak eta esanguratsuak izango diren eta beren ideia, esperientzia, interes eta abarrei lotuta egongo diren ingelerazko ahozko testu batzuen (errimak, abestiak, ipuinak, deskribapenak, kontakizunak, aginduak, enkarguak eta abar) mezua ulertzea eta testu horien kultur balioa aintzat hartzea. 

2.       Hitzezko adierazpen-baliabideak eta hitzezkoak ez direnak (seinaleak, keinuak, begiradak, mimika…) konbinatzea, komunikazio-asmo desberdinak dituzten mezuak (ikasgela barruan sortzen direnak edota zenbait komunikabidetan agertzen direnak) interpretatzeko. 

3.       Atzerriko hizkuntzako klasearen dinamikan sor daitezkeen ohiko hizkuntz elkarreraginetan (jasotako mezuen aurrean izandako erreakzioa edo mezuei emandako erantzuna) aktiboki parte hartzea, arauak (ahoskera, doinua, erritmoa…) edo komunikaziorako gizarte-arau batzuk (keinuak, baieztapena…) errespetatuz. 

4.       Atzerriko hizkuntzarekiko interesa eta jakinmina erakustea eta hizkuntz erabilerekiko (formala eta informala) jarrera positiboak garatzea. 

5.       Hizkuntz aniztasuna onartzea eta hizkuntzak eta bere erabilera desberdinak pertsonen artean komunikatzeko beharrari erantzutera zuzenduta daudela konturatzea.

3. HIZKUNTZEN TRATAMENDU INTEGRATUA. ZENBAIT GOGOETA

“Eleaniztasunari buruzko azken ikerketen arabera, bi hizkuntza baino gehiagoren eskurapena ingurune naturalean nahiz eskola-ingurunean lor daiteke eta ez dakar arazorik ezagutza- eta hizkuntza‑garapenean.” (Cenoz & Genesse, 1998) 

Arazorik izanez gero, arrazoiak ez dira haurrak ikasi beharreko hizkuntzen kopuruan bilatu behar, hizkuntza bakoitza irakatsi eta ikasteko prozesuan egon daitekeen koherentziarik ezan baizik. Hiru hizkuntzak ez dira ikuspuntu kontrajarriekin landu behar (ikuspegi gramatikala, funtzionala, zereginen araberakoa…). Aitzitik, hiru hizkuntzentzat komuna izango den plangintza orokor bat behar da. Plangintza honetan oinarrituta, komunikazioaren eta irudikapenaren esparruko kontzeptuzko, prozedurazko eta jarrerazko edukiak koordinatuko dira. 

“Hizkuntza baten eskurapena ez da fenomeno bakan bat, beste hizkuntza batzuen eskurapenari lotuta dago. Hori dela-eta, eskurapen eleanitzerako jarreren azterketan oso garrantzitsua da inplikatutako hizkuntza guztiak kontuan hartzea.” (Cenoz, 2000) 

“Euskadin, hezkuntza elebiduneko testuinguruaren barruan, ingeleraren eskurapenak hirugarren hizkuntza bat eskuratzea dakar. Testuinguru honek, ingeleraren eskurapenari lotutako alderdiak eta erkidegoko beste hizkuntzen alderdiak konparatzeko beharra justifikatzen du.” (Cenoz, 2000) 

Ingelesaren Sarrera Goiztiarrak, ikastetxe bakoitzaren curriculum-proiektuaren, hots, hizkuntza bakoitzaren helburu orokorren, planteamendu metodologiko komunaren, bakoitzari eskaini beharreko denboraren, beteko dituzten espazioen, erabilera-esparruen eta abarren azterketa eta egokitzapena eskatzen du. 

“Eleaniztasun goiztiarreko egoera batean, funtsezkoa da ikastetxeak ziklo bakoitzaren hizkuntz helburu orokorrak eta berariazkoak ezartzea euskara, gaztelania eta ingelerako. Gainera, ingurune soziolinguistikoaren, ikastetxearen ezaugarrien eta hizkuntza bakoitzarekin emandako eskolatze-orduen pisu erlatiboaren arabera, helburuak desberdinak izango dira kasu bakoitzean. Eleaniztasun goiztiarraren funtsezko alderdi bat, ikastetxe batzuen aldetik arreta handia jaso duena, hizkuntzen arteko menpekotasuna bultzatzeko eta ezagutza-mailan eta maila metalinguistikoan onurak lortzeko beharrezkoa den hiru hizkuntzen programazioen arteko koordinazioa da.”  (Cenoz, 1998) 

Adibidez, Haur Hezkuntzan eta Derrigorrezko Lehen eta Bigarren Hezkuntzan oso garrantzitsua da ondokoa garbi izatea:  

“…hizkuntzak, hizkuntza horiekin ikasten dituztenentzat zentzua duten gauzak egiten direnean eta, aldi berean, norbaitek gauza horiek egiten irakasten dienean ikasten dira.” (Vila, 1997) 

Beste adibide bat, idatzizko eta ahozko testuari ematen zaion tratamendua da. Ingelera lantzeko, euskararen eta/edo gaztelaniaren kasuan erabilitako ikuspegi berbera eman behar zaio (ikuspegi psikogenetikoa, metodo fonetikoa eta abar).

4. METODOLOGIA 

4.1. HEZKUNTZA-ELKARRERAGINAK: IRAKASLEEN ZEREGINA. 

Ingelera espezialistaren zeregina. 

Pertsona espezialista ikastetxeko klaustroko kidea da eta, beraz, dagokion zikloko taldean integratuta egon behar du (Haur Hezkuntzako taldean kasu honetan) eta ikastetxean ezarritako koordinazio-bileretara joan eta parte hartu behar du. Bilera hauetan, ingeleseko espezialistak besteek bezala lagunduko du zikloaren dinamika eta funtzionamenduari, ikasgelaren antolamenduari eta ikasleen ezaugarri eta hezkuntza-beharrei buruzko informazioa, iritziak eta proposamenak jaso eta ematen. 

Lerro bat baino gehiago eta ingelerako bi espezialista edo gehiago dituen ikastetxearen kasuan, Haur Hezkuntzarako eta Lehen Hezkuntzako lehen ziklorako irakasle bat eta Lehen Hezkuntzako 2. eta 3. zikloetarako beste bat jartzea eta irakastorduen barruan irakasleen artean koordinatzeko une eta espazio egokiak antolatzea gomendatzen da. 

“Pertsona bat-hizkuntza bat” abiapuntuan oinarrituta, pertsona espezialistak tresna gisa erabiliko du ingelera ikasgelaren barruan. Bidezkotzat hartzen da ingeleraren erabilera eskola  barruko beste espazio eta/edo une batzuetara zabaltzea (patioak, korridoreak eta abar) eta eztabaidatu beharreko proposamenak eta orientabideak klaustroan egitea. Honen helburua, ingeleraren erabilera formala ikasgelaz kanpoko beste espazio batzuetara zabaltzea da, era honetan banakako edo taldeko azalpenak eman ahal izateko. Dena dela, errealitatea den bezala erakutsi behar da, hau da, espezialistak euskara eta/edo gaztelania erabili ahal izango du egoerak hala eskatzen duenean. Nolanahi ere, ikasleekiko, gainerako irakasleekiko, irakasleak ez diren langileekiko edo gurasoekiko funtzio komunikatibo eta afektiboari emango zaio lehentasuna beti. Hortaz, haurrek harremanak ezartzeko eta komunikatzeko hainbat hizkuntza erabiltzen dituen pertsona baten eredua izango dute aurrean.  

Zenbaitetan, ingeleseko espezialista den irakaslea ez da Haur Hezkuntzako espezialista, bere lanbide-ibilbidea Lehen Hezkuntzako 2. eta 3. zikloko ikasleekin garatu duelako hain zuzen ere. Hori dela-eta, komeni da zenbait hezkuntza-jarduera egitea Haur Hezkuntzaren eta Lehen Hezkuntzako lehen zikloaren ezagutza eta hurbilketa eraginkorragoak izan daitezen. Hortaz, ikasgela barruan eta ikasgelatik kanpo tutoreen eta espezialisten artean lankidetzan jardutea proposatzen da. Lehen lankidetza batean, irailean hainbat saiotan beste irakasle bat egon daiteke ikasgelan Haur Hezkuntzako dinamikan eta hezkuntzako esku‑hartzean ohitzearren. Horrela, urriaren hasieran ingelerako saioak hasten direnean (goiz eta arratsaldeko jardunean), ikasturtean burutu beharreko zeregina zein den garbiago izango du espezialistak. 

Komeni da lehen hiruhilekoan tutorea ikasgelan egotea elkarrekin lan egiteko eta tutorearen, espezialistaren eta ikasleen artean lotura bat sortzeko. Pertsona espezialistak saioaren ardura izango du baina tutorearen laguntza izango du ikasgelan. Tutorearen presentzia eta egin beharreko esku-hartzea zikloko bileretan zehaztu beharko dira. 

Ingelerako espezialistak kontuan izan behar du Haur Hezkuntzaren barruan alderdi afektiboa eta gogobetetze pertsonalaren maila funtsezkoak direla eta, beraz, haur bakoitzarekin harreman bero eta xeratsua ezarri beharko duela. Harreman afektibo honi esker, haurrek segurtasuna eta arriskuak hartzeko konfidantza lortuko dute.  

Etapa honen helburua ahozko produkzioa lortu ordez testuinguruaren araberako azalpen esanguratsu baten bitartez ingelerarekiko giro motibatzailea sortzea dela kontuan hartuta, ahalegin guztiak egin behar dira benetako ikaskuntza- eta komunikazio-egoerak eskaintzeko. Era honetan, ikasleek, pixkanaka konfidantza hartzen dutenean, ahozko ekoizpenarekin hasi ahal izango dira, bortxatu gabe eta kultur eta hizkuntz ahalmenak errespetatuz eta aintzat hartuz (euskara, gaztelania, galiziera, arabiera eta abar). 

Azkenik, akatsaren tratamenduari dagokionez, adierazi beharra dago akatsak eta interferentziak ikasteko prozesuaren berezko elementuak direla eta, beraz, hizkuntza berria barneratzen ari dela erakusten duten seinale naturaltzat hartu behar direla. Haur Hezkuntzako OCDan adierazi bezala, akatsak hizkuntzaren eraikuntza aktiborako prozesuaren arrastoak dira eta errepikapen artifizialen bidez egiten diren berehalako zuzenketak saihestu behar dira, elkarrizketaren haria eta komunikatzeko gogoa eteten baitituzte. 

Tutorearen zeregina 

Tutoreen laguntza funtsezkoa da proiektua garatzeko, proiektuaren helburua bera ingelesa Haur Hezkuntzako etapari dagokion ikastetxe bakoitzaren curriculumaren barruan integratzea baita. 

Tutoreak ingeleseko klasearen aurrean hartzen duen jarrera funtsezkoa da: haurrak saioa hasteko prestatzen eta animatzen, espezialista ikasgelan sartzen denean ingelesez agurtzen, jardueretan parte hartzen, bere ikasle-taldearen aurrerapenen balorazio positiboa egiten eta abar. 

Halaber, ikasgela barruko hezkuntza-jarduera tutorearen eta espezialistaren arteko lankidetzaren emaitza izatea eta jarduera hori elkarrekin praktikan jartzea proposatzen da. Hori dela‑eta, oso lagungarria izango litzateke etapa honetako irakasleek ingelesez zertxobait jakitea. 

4.2. KLASEAREN GIZA- ANTOLAMENDUA ETA DENBORA ETA ESPAZIOAREN BANAKETA. 

Taldekatzeak 

Ikasgelan, egiten den ekintzaren eta, batez ere, lortu nahi den helburuaren arabera, taldekatze-mota desberdinak egin daitezke, taldekatze-mota bakoitzak ikaskuntza-mota bati baitagokio. Hortaz, ikasturtean eta ekintzen plangintza egitean, ikasleen taldekatze desberdinak hartu behar dira kontuan. 

Antolamendu horrek: 

-Irakaslearen eta ikasleen arteko elkarreragina eta ikasleen artekoa bultzatu behar du.

-Berdinen arteko lankidetzaren ikaskuntza sustatu behar du.

-Ikasleen autonomia sustatu behar du.

-Heterogeneotasun eta homogeneotasuneko printzipioetan oinarrituta egon behar du (ikasleen ezaugarrien, irakatsi eta ikasteko jardueren eta ikastetxean eta ikasgelan eragina duten faktoreen arabera). 

Hori guztia dela-eta, jarduera batzuk talde osoak egiteko planteatzen dira (ipuinak kontatzea, jokoak, dantzak eta abar), beste batzuk talde txikietan edo binaka egiteko (ipuinak edo horma-irudiak egitea eta abar) eta beste batzuk, azkenik, banaka egiteko (etxera eramateko lanak eta abar). 

Saio bakoitzean, taldeko haur bat “arduraduna” izango da (egun horretan ikasgelan zeregin hori betetzen duen pertsona berak izan beharko luke). Bere zereginak pixkanaka gehituko dira ikasturtean: materiala banatzea, taldeak osatzea eta abar. 

Espazioaren banaketa. 

Jarraian, ikasgelako espazioaren banaketari buruzko orientabide batzuk emango ditugu:  

Alde batetik, ingelerako saioa taldearen ikasgelan egitea gomendatzen da. Horrela helburu bikoitza lortzen da: haurrak seguru sentitzea (espazioa eta erabiltzeko moduak ezagutzen dituelako) eta espezialistak haurren inguruneak eskain diezaiokeen informazioa errazago jasotzea.           

Horrez gain, komenigarria izango litzateke ikasgelaren espazio fisikoan bi eremu bereiztea: 

-Talde handiko jardueretarako eremua: ipuinak kontatzea, jolasak, mugimenduzko jarduerak (dantzak adibidez) eta abar.

-Talde txikietan edo bakarka lan egiteko aldea (Haur Hezkuntzako ikasgela askotan dauden txokoak aprobetxa daitezke). 

Halaber, materiala eta amaitu gabeko lanak gordetzeko espazio bat hartu behar da kontuan. 

Egindako lanak azaltzeko, ikasgelako espazio komunak erabiliko dira, hau da, ingeleraz egindako lanak euskaraz eta gaztelaniaz egindakoekin batera egongo dira. 

Ahal den neurrian, komeni da ingelerako saioetan egindako produkzioak ikasgelatik kanpo ateratzea (korridoreetara, patiora eta abar) ikasleei komunikabide gisa duen balioa erakusteko. 

Denboraren banaketa 

Arestian esan bezala eta baliozko beste denbora-banaketa bat egon daitekeela kontuan hartuta, astero gutxienez hiru saio emango dira, bakoitzak 30 minutuko iraupena izanik. Tutoreak bere ikasleekin burutzen duen hezkuntza-jarduera errespetatzearren, saio hauek jolasgaraiaren ondoren edo arratsaldeko lehen saioan ematea gomendatzen da. 

Halaber, saioak 30 minutukoak direla ziurtatzeko, saioen artean 5 minutuko tarteak hartzea proposatzen dugu. Horrela, espezialistari denbora ematen zaio hurrengo saiorako behar duen materiala jaso, gorde eta prestatzeko. 

Era berean, ikastetxe bakoitzaren berariazko ezaugarriak kontuan hartu beharko dira. Izan ere, ikastetxe gehienetan lerro bat baino gehiago dago eta espezialistak maila bat baino gehiagotan lan egin behar du. Hortaz, funtsezkoa da espezialistaren lan-ordutegia Haur Hezkuntzako taldeak, espezialistek eta ikastetxeko zuzendaritza-taldeak adostea.

4.3. EDUKIEN ANTOLAMENDUA.  

Haur Hezkuntzako etapan burutu nahi den edozein hezkuntza-proiektuk bere garapenerako oinarri eta abiapuntutzat hartzen duen lan-dinamikak, OCDan hezkuntza-etapa honetarako kontuan hartzen dituen hiru esperientzia-esparruetako (nortasun eta autonomia pertsonala, ingurune sozial eta fisikoa eta komunikazioa eta irudikapena) eduki-mota desberdinen (kontzeptuzkoen, prozedurazkoen eta jarrerazkoen) tratamendu globala erraztu beharko du. 

Beraz, ingeleseko saioetan etapa honetako ikasleentzat esanguratsuak diren jardueren bidez edukiak eta esparruak konbinatuko dituen ikuspegi batekin lan egitea proposatzen da. 

Ikaskuntza esanguratsuari dagokionez, “Eleaniztasun Proiektua Kueto Eskolan” izeneko artikuluan ondokoa adierazten da: 

"...Haur Hezkuntzako umeen ezaugarri eta gaitasunak hartzen ditugu abiapuntu. Etapa honen metodologia eraginkorrean integratu nahi dugu egun hizkuntzen irakaskuntzan erabiltzen den metodologia eginkorra.

Adin honetako haurrentzat hizkuntza bera manipulatu ahal den tresna da, irakaslearen eginkizuna  egoera egokiak (joku, ipuin, olerki, abesti...) sortzea delarik.

Bestalde, egoera hauek zenbat eta naturalagoak izan, hainbat eta probetxugarriagoak dira, hizkuntza berez agertzen baita.

Egoera aproposak pentsatu eta sortarazteaz aparte irakaslea hizkuntza eredua da. Honek bi alde nabarmentzen ditu: hizkuntza bera umeei egokitu behar zaiela batetik (ongi ahozkatu, doinuera egokia erabili, keinu eta mimikaz baliatu...) eta, bestetik, eskeintzen duen hizkuntza kalitateak ahalik eta onena izan behar du.

Ez dezagun ahantzi, zenbat eta "input" gehiago hainbat eta ezagunago egingo zaiela hizkuntza; zenbat eta ezagunago hainbat eta seguruago sentituko dira umeak; zenbat eta seguruago hainbat eta errazago barneratuko dituzte ikaskuntza berriak...

Ziurtasuna aipatzerakoan funtsezkoa deritzogun aspektuaz ari gara; izan ere haurrak seguru senti daitezen beraien ezaugarri nahiz erreferentziak errespetatu eta, are gehiago, zaindu egiten ditugu.” (Cardona & Iturgaitz, 1999) 

Halaber, garrantzitsua da Gironako Unibertsitateko I. Vila irakasleak alderdi berari buruz egiten duen ekarpena:  

“Ikasleak irakaslearekin gizarte-harreman bat ezarri nahi duen heinean soilik egingo du aurrera hizkuntza menperatzen eta prozedura arbitrarioak “negoziatu” behar ditu gizarte-harreman bat noiz ezarri nahi duen, noiz amaitu nahi duen, nolako harremana ezarri nahi duen, errealitatearen zein alderdi eta zein lekutan partekatu nahi duen eta abar zehazteko. Beste hitzetan esanda, gizarte-trukeak erregulatzeko eta kontrolatzeko nahia edo beharra hizkuntza berri bat ikasteko motibazio-iturririk garrantzitsuena da. (…) Oro har, haurrak txikiak direnez gero jolas moduan ematen zaien edozein egoeraren aurrean moldeagarriak direla pentsatzen da eta, ondorioz, modu homogeneo batean egin beharreko zeregin berberak planteatzen zaizkie (leku eta aldi berean). Dena den, hezkuntza-praktikak hori horrela ez dela eta haur guztiek zeregin berarekin gogobetetze-maila bera lortzen ez dutela erakutsi du. Aitzitik, ikaslearentzat zentzua izango duen praktika motibatzaile batek, haurrek hizkuntza berri bat ikasteko proposatzen zaien zeregin-motaren aurrean dituzten interes, jarrera eta ezagutzen aniztasunetik abiatu behar du.

(…) Joko batzuetan hizkuntza objektu soiltzat hartzen da, proposatutako zereginean inolako garrantzirik ez duena. Horrela, mintzatzea edo entzutea jarduera soilak besterik ez dira, ez dute erreferentzia instrumentalik. (…) Luzera begira, jarduera hauek nekez izango dute zentzua ikasleentzat eta, beraz, nekez izango dira hizkuntza berria irakatsi eta ikasteko testuinguru egokirik.

(…) Asmoa, hizkuntza berriak bere menperatze-maila zeregin baten burutzapenarekin zuzenean lotuta dagoen neurrian zentzua izatea da. Hori dela-eta, zereginak modu dibertsifikatu batean aurkeztu behar dira, era honetan ikasle bakoitzak bere ikaskuntzaren oinarriak jarriko dituen laguntza pedagogikoa jaso ahal izan dezan.” (I.Vila, 1996) 

4.4. SEKUENTZIA DIDAKTIKOAK 

Unitateetan antolatutako hainbat sekuentzia didaktiko planteatzen dira, bakoitza ipuin baten inguruan garatzeko. Unitate bakoitzean 8-10 saio egingo dira eta saio bakoitzak egitura egonkorra izango du ikasleek erreferentzia zehatzak izan ditzaten. Erreferentziak funtsezkoak dira, segurtasuna ematen duten alderdiak baitira. Kasu honetan, haurrak hizkuntza eta irakasle berri baten aurrean egongo dira eta, horrexegatik, saio bakoitzaren egitura berbera izatea lagungarria izango da kokatzeko. Egitura hau modu malgu batean aplikatu eta ikasgelako egoera zehatzera (ikasle-mota, ikasturtearen unea, eskuratutako esperientzia, irakatsi eta ikasteko prozesuko estiloak eta abar) moldatu edo egokitu beharko da. Hortaz, espezialista bakoitzak, etapako irakasle-taldearekin batera, proposatzen diren sekuentzia didaktikoak nola eta noiz egin erabaki beharko du. 

Saio bakoitzak ondoko faseak ditu: 

            1. fasea: agurrak

            2. fasea: abestien eta errimen berrikuspena

            3. fasea: jarduera nagusia

            4. fasea: abesti edo errima berriak

            5. fasea: agurra 

Oso lagungarria da saioa hasi aurretik –bai eta espezialista ikasgelan sartu aurretik ere– haurrak biribilean eserita egotea. 

1. fasea: agurrak. Saioa hasteko, ingelerako espezialistak ikasgelako ikasleak agurtzen ditu. Egoera hau ahalik eta errealena izango da eta, beraz, agurra denei egingo die, ez bakarka. Gainera, komenigarria da beti formula bera erabiltzea eta taldeak ongi ezagutzen duenean aldatzea. Fase honetan izendatuko da saioko arduraduna. 

Ondoren, egun horretan ikasgelan dauden berriak aipatuko dira: data, urtebetetzeak, nor falta den, eguraldia eta abar. Komenigarria izango litzateke alderdi hau taldeko tutorearekin adostea errepikapenak saihesteko. Jarraian, saioaren barruan egin beharreko jarduerak aurkeztuko zaizkie haurrei. 

2. fasea: abestien eta errimen berrikuspena.  Bigarren fase honetan, saioa girotzeko, lehenago landutako abesti edo errimak gogoraraziko dira. Hau modu progresibo eta sistematiko batean egingo da.  

3. fasea: jarduera nagusia. Hauxe da saioaren zatirik garrantzitsuena, bertan egiten da jarduera nagusia. Jarduera hauek, oro har, ipuin bat irakurtzea, joko berriak, produkzio artistikoak, antzezpenak eta abar izango dira.  

4. fasea: abesti eta errima berriak.  Jarduera nagusia amaitu ondoren, lantzen ari diren ipuinari lotutako errima edo abesti bat sartuko da. Ezaguna denean, saioaren bigarren fasean erabiliko da. 

5. fasea: agurra. Saioa hasi bezala amaituko da, hau da, haurrak biribilean eserita. Horretarako, agurra eta saio baten eta bestearen arteko lotura erraztuko dituen joko, keinu edo abesti bat erabiliko da.

4.5. MATERIAL ETA BALIABIDE DIDAKTIKOAK 

Erabiliko dugun materiala Haur Hezkuntzan erabili ohi dena izango da. Hiru kategoriatan sailkatu ditugu:  

-Merkatuan eskuragarri dagoen berariazko materiala: ipuinak, audio- eta bideo-zintak, egutegiak, posterrak eta abar. 

-Irakasle espezialistek sortutako materiala: siluetak, kartelak, txapak... 

-Baliabide didaktikoak: magnetoskopioa, telebista, irrati-kaseta, ordenadorea, errotulagailuak, guraizeak, kola, puzzleak, eraikuntzak eta abar. 

5. EBALUAZIOA 

Haur Hezkuntzako OCDak dioen bezala:  

"ebaluaketa hezkuntz prozesuaren zati da, eta bere helburu nagusia prozesu hori irakaskuntzarekin batera hobetzea da". 

Ebaluazioa zuzen egiteko, alde batetik jarraia izan behar du, hau da, prozesu osoan egin behar da; bestetik, integratua izan behar du prozesuan inplikatuta dauden pertsona eta faktore guztiek parte har dezaten eta guztiak kontuan har daitezen. Halaber, banakakoa izan behar du (pertsona baten, taldearen edo ikastetxearen ebaluazioa). 

            Gure jarduera-eremuaren barruan –Haur Hezkuntzan ingelesa goiz sartzea–, komenigarria izango litzateke zein alderdi ebaluatu behar ditugun, ebaluazioa nola egin beharko litzatekeen, nork egin beharko lukeen eta noiz egin daitekeen argitzea. 

5.1. EBALUAZIO-ESPARRUAK 

Ikastetxea 

ZER: ingelera goiz sartzea Ikastetxearen Curriculum-Proiektuan garbi islatuta dagoen ikustea, eskola-komunitateko kideek sarrera goiztiar honetan duten parte-hartzea baloratzea, ikastetxearen kudeaketa, irakasleek ingeleseko espezialistekin daramaten antolamendua eta koordinazioa eta sarrera goiztiar horretarako denboren eta espazioen egokitzapena (ordutegiak, ikasgelen eta baliabide didaktikoen erabilera eta abar) aztertzea eta, azkenik, hasieran proposatutako helburu orokorrak lortu ahal izan diren ikustea.

NOLA: arestian aipatutako gaiak aztertzeko eta hobetu daitezkeen alderdiak aldatzeko erabakiak hartzeko egin beharreko bileren bitartez. 

NORK: eskola-komunitateak berak, parte hartzeko hainbat organoren bitartez (gure kasuan, irakasleen klaustroa, ingelerako irakasleak zuzendaritza-taldearekin batera, zikloko eta/edo etapako taldeak eta abar). 

NOIZ: bilerak aldizkakoak (hiruhilabetero edo hilabetero) izan daitezke, ikastetxe bakoitzaren beharren arabera. 

Irakaskuntza-praktika 

ZER: proposatutako helburuen eta aukeratutako ikaskuntza-edukien zehaztasuna aztertzea, programatzen diren irakatsi eta ikasteko egoerei eta jarduerei buruz gogoeta egitea eta proposatutako ildo metodologikoarekin bat datozen ikustea, ikasgelako giroa eta harremanak haurren ongizate eta garapen integralerako mesedegarriak diren behatzea eta giro horrek taldeko elkarreraginak eta haurren autonomia eta sozializazioaren garapena bultzatzen dituen ikustea eta, azkenik, espazioaren antolamenduari, ikasleen taldekatzeei eta ikasgela barruko giza baliabideen eta baliabide materialen egokitzapenari buruz gogoeta egitea. 

NOLA: aurreko kasuan bezala, arestian aipatutako gaiak aztertzeko eta hobetu daitezkeen alderdiak aldatzeko erabakiak hartzeko egin beharreko bileren bitartez. Saio eta/edo lan-unitate bakoitzaren ebaluazio sistematiko bat egin daiteke eta, horretarako, saioei dagozkien ekintza guztiak deskribatzen dituzten fitxetan erantsitako taulak erabiltzen dira (ikus I eta II. ERANSKINAK). Taula hauetan denborei, proposamen didaktikoei, erabilitako materialei, egindako aldaketei eta hurrengo ikasturteetarako baliagarriak izan daitezkeen bestelako ekarpenei buruzko iruzkinak idatz daitezke. 

NORK: ikastetxe bereko ingelerako irakasle espezialistek, alde batetik Haur Hezkuntzako taldearekin eta, bestetik, beste ikastetxe batzuetako ingelerako espezialistekin, iritziak eta esperientziak kontrastatzeko. Haur Hezkuntzako OCDak dioen bezala:

"Irakas-iharduna ebaluatzeak irakaslea bera gogoeta-gai bihurtzea esan nahi du. Hezitzailea da irakaskuntza-ikaskuntza prozesuak zuzendu eta antolatzen dituena eta informazioa iturririk zuzenena duena. Bera da, beraz, hizkuntza sistema eusten duten zutabeetako bat, eta bere iharduna ebaluatzea oso garrantzitsua da, hori bait da irakaslegoaren hobekuntza lortzeko bide bakarra.” 

NOIZ: ikastetxeko etapako bilerak eta ikasturtearen barruan dagozkien PATetan hamabostero egingo diren mintegiko bilerak egiten direnean. 

Ikasleak 

ZER: hasierako fase batean haur bakoitzaren historia pertsonalaren alderdi garrantzitsuak ebaluatuko dira eta berariazko jarduera pedagogiko bat eskatzen duten kasuen aipamen zehatza egingo da